روز های تکرای از پس هم  میومدن و  میرفتن.و کار هر روز ما شده بود صحبت کردن در باره دوست پسرامون.به عشق اونا بیدار میشدیمو میرفتیم سر کلاس درس و توکلاش هم حواسمون پیش اونا بود.همونطوری که گفتم درسمونم تعریفی نبود.اون سال ما دوباره تجدیدی آوردیمو  مجبور شدیم تابستونم بریم سر کلاس.از اونجایی که اون دوتا هر دوشون شاگرد اول بودن دیگه ما ندیدیمشون.ولی خاطرات اون راهی که میرفتیمو همیشه زنده نگه میداشتیم و هر دفه که از اون راه میگذشتیم یه خاطره برامون زنده میشد.ازشون بیخبر بودیم و دلتنگشون.تا اینکه اونروز ....

خوشحال وخندون از دبیرستان بر میگشتیم خونه تو راه بودیم  که من دیدم کامی داره با یه کیسه کوچیک برنج مخالف جهت ما از اون ور خیابون رد میشه.قند تو دلم آب شد. چون مدت زیادی میشد که ندیده بودیمشون.مینا هم دیدش.با هم رفتیم تو مسیری که اون میرفت...میخواستم حالشو بپرسم...میخواستم بهش بگم که چقدر دلتنگش بودم و از دیدنش خوشحالم.البته فاصله او با ما زیاد بود و ما مجبور بودیم تند تن راه بریم تا بهش برسیم. نفسهامون بالا نمیومد.انگار دنبالش کرده بودند .اون هم تند تند میرفت تا اینکه  ما تقریبا بهش نزدیک شدیم.سر یه چهار راه پیچید بره اونور که ما رو  رو دید.هول کرده بودم ...سلام کردم جوابمو داد.در حالی که عصبانی شده بودم گفتم چرا مثل چیز سرتو انداختی پایین و داری میری؟ یه کم آرومتر.

نمیدونم اونروز از چیزی عصبانی شده بود که بهم گفت خانوم من با شما صنمی ندارم که بخوام وایسم.مونده بودم چی بگم.مات و مبهوت که آیا این خودشه که داره این حرفا رو میزنه؟پرسیدم نداری؟ گفت نه که ندارم با حالت عصبانی.گفتم باشه ...خدافظ...با حالت کمی تهدید... اشک تو چشام جمع شده بود ولی به خاطر غرورم خودمو نگه داشتم و رفتم چند قدمی دورتر ایستادم. مینا داشت در باره شهرام میپرسید که حالش چطوره و از این جور حرفها.الان که فکرشو میکنم میبینم که اون وقتها من چقدر حساس و زود رنج بودم.خوب حرف بدی بهش زده بودم ...مثل چیز داری میری یعنی چی؟ اگه اون این حرف رو بهم میزد من چیکار میکردم.

مینا میگفت کامی وقتی داشت جواب منو میداد و از شهرام میگفت همش نگاهش به تو بود که بر گردی به طرفش و اون یه جوری منت کشی کنه ولی تو بر نگشتی و ما با هم خداحافظی کردیم.به مینا گفتم که به خاطر این بود که اشکام همینطوری سرازیر میشدند. به همین دلیل نمیتونستم نگاش کنم.پشتم به اونها بود که صدا مینا رو شنیدم گفت بریم .با کامی خدا حافظی کرده بود و کامی من رفته بود.دیگه نتونستم طاقت بیارم و های های زدم زیر گریه.دیگه هیچی نمیفهمیدم.برام مهم نبود که رهگذر های فضول در باره ام چی فکر میکنن.باورم نمیشد کامی بهم گفته باشه ما با هم کاری نداریم ....این یعنی منو دوست نداشت ..منو نمی خواست..وای خدای من چه روز بدی بود...اونقدر گریه کردم که نگو.یاد خاطرات دوست داشتش جلوی چشام میومد.اون امام زاده ای که رفتم و توش گریه کردم تا بهش برسم.اون روزی رو که دیدمش جلوی سینما و هیچی از فیلم خواهران غریب نفهمیدم.اون روزی رو که من اینور اتوبان بودمو اون اومد باهم صحبت کنه ولی روم نشد باهاش حرف بزنم.اونم رفت بدون اینکه بفهمم اون روز  چی میخواست بهم بگه ...

خر بودم...هر دفه به خاطر مسیله ای بهش بی محلی میکردم. حقم بود.اون روز من فقط گریه کردم.تا خود خونه تو کل راه .تو خونه با هیشکی حرف نزدم.شب و روز دعا میکردم که دوباره تو مسیر دبیرستان ببینمش.ولی افسوس که ندیدمش. اون سال با هزار زحمت قبول شدم ولی دبیرستانی که توش درس میخوندیم ثبت نام  ما رو قبول نکرد و دلیلش بی توجهی به درس و دیر اومدن سر کلاسها بود.حال و حوصله چونه زدن با مدیر رو نداشتم.مینا هم مثل من .اون سال دبیرستان دیگه ای رو پیدا کردیم. یه دبیرستان بهتر و بزرگتر.حداقل مزیتی که داشت این بود که مجبور نبودیم چادر سرمون کنیم.ما از اون دبیرستانی که زمانی جایگاه  بهترین خاطرات زندگیمون بود رفتیم به یه دبیرستان جدید.با محیطی جدید و آدمایی جدید.

بعداز اون قضیه با مینا یکی دوبار شهرام رو دیدیم ولی من به خاطر حفظ غرورم از کامی چیزی نمیپرسیدم و هم چیزی نمیگفت.ولی گاهی مینا به جای من از  حال کامی میپرسید.کامیاب همون سال اول دانشگاه قبول شده بود.دقیقا رشتش رو یادم نمیاد.از لابلای حرفهای شهرام فهمیدم. هم خوشحال شده بودم و هم ناراحت چون به یه شهر دیگه رفته بود  و من شاید دیگه هیچ وقت نمیتونستم ببینمش.همیشه براش دعا میکردم.با اینکه نمیدیدمش.

داشتم میگفتم که به یه دبیرستان دیگه رفتیم. اونجا دوستان جدیدی پیدا کردیم و فصل تازه ای در زندگی من آغاز شد. دیگه میخواستم فقط به درس خوندن فکر کنم.با لیلا و نجلا  اونجا آشنا شدم.دوتا خواهر خوشگل و خوشتیپ.لیلا یکسال از نجلا بزرگتر بود.اونا شدن یکی از صمیمی ترین دوستان ما.البته الان ازشون بیخبرم.نمیدونم چیکار میکنن.ولی میدونم که لیلا با دوست پسرش ازدواج کرد وهمدان هست و نجلا هم با یه پسر رشتیه و رفته شمال کشور.ولی الان نمیدونم کجان ...شاید جاشون رو عوض کرده باشن. شایدم نه....بیخیال.

فکر کامیاب یک لحظه آرومم نمیذاشت.تو خونه تو بیرون تو خواب تو بیداری خلاصه تو هر حالتی فقط به اون فکر میکردم.کلافه شده بودم از طرفی هم فکر فندوقک ...رفتار بابا تو خونه با اعضای خونه و بی علاقگی من به اون رشته  لعنتی باعث شد دوباره تو چندتا از درسهام  مشکل پیدا کنم.البته تلقین خودمم بودا.دیگه کم کم بدست آوردن کامیاب برام رویایی دست نیافتنی شده بود.مینا حال و روز منو میدید و واقعا اون روزها سنگ صبور من بود.برادر مینا اون اوایل ازم واسته بود باهش مدتی دوست باشم و قصدش ازدواج بود و من به خاطر رودر بایستی که با مینا داشتم همینجوری قبول کردم.

البته از برادرش زیاد بدم نمیومد و با خودم میگفتم خونوادش خوبن.اخلاق پسره هم خوبه میتونم بهش علاقمند شم.البته قبل از آشنایی من با کامی این اتفاق افتاده بود.بعد هم قضیه یه دفه بدست فراموشی سپرده شد و نه اون و نه من دیگه حرفی در این رابطه نزدیم.البته من کمی دل چرکین شده بودم که چرا برادر مینا یه دفه کشید کنار ولی از طرفی خوشحالم بودم که قضیه به هم خورد چون علاقه ای بهش نداشتم.فقط ازش بدم نمیومد.همین.

بعد شکست سختی که تو عشقم خوردم مینا دوباره بهم پیشنهاد کرد که با برادرش ازدواج کنم البته اینبار با برادر سومیش نه چهارمیش(همونی که برات گفتم).اینبار خیلی ناراحت شدم و گفتم مینا منو دست انداختین؟ یعنی چی؟یه بار میگی کاوه میخواد باهت ازدواج کنه یه بار میگی کامران؟خودت میدونی چی داری میگی؟

اون روز فهمیدم که چرا کاوه دیگه سراغ من نیومد و در این باره حرفی زده نشد.کاوه منو میخواسته ولی به خاطر بیماری مسری و واگیرداری که داشته  نمی تونسته تصمیم درستی بگیره...البته بیماری کاوه طوری بوده که اگه همسرش  واکسن میزده مشکلی براش پیش نمیومده.از وجود این بیماری بعدا مطلع شده بودند.برادر بزرگه کاوه که اسمش کامران هست از من خوشش میومده یه جورایی عاشق من شده بوده.ولی به خاطر کاوه نمیتونسته  عنوان کنه تا اینکه اونشب مامان مینا داشته به کاوه میگفته باید تکلیف این دختر رو روشن کنی.کاوه هم هی بهاهنه های الکی میاورده.آرش که دیده بوده برادرش  شرایط ازدواج رو نداره بهش میگه اگه تو نمیتونی و این همه مشکل داری بذار من پا پیش بذارم.

از این نظر همشون تعجب کرده بودند و باورشون نمیشده که آرش منو دوست داشته باشه.خودمم  همینطور چون من عکس آرش رو یکی دوبار تو آلبوم خانوادگیشون دیده بودم و بس.مینا بهم گفت که منو تو ختم پدرش دیده.قضیه فوت بابای مینا خیلی ناگهانی اتفاق افتاد.بابای مینا رو یه بار دیده بودم.مردی نسبتا چاق و با قدی متوسط و موهای جوگندمی که وسط سرش کمی ریخته بود.مردی مهربون بود و بر خلاف بابام خیلی گرم و شوخ به نظر میزسید.مامانش هم ماه بود.درست یادمه که سال  ٧۴ بود از دبیرستان برمیگشتیم تو کانکس که نشسته بودیم تا اتوبوس  پایگاه بیاد یه آقایی اومد پیش مینا و چیزی بهش گفت. مینا هول کرده بود و به من گفت تو برو مثل اینکه حال بابا بد شده  و تو بیمارستانه.

از اونجایی که فکر نمیکردم اتفاقی افتاده باشه قبول کردم.وقتی رسیدم پایگاه از خواهرم شنیدم گه پدر مینا به رحمت خدا رفته.باورم نمیشد .آخه حال باباش خوب بود تا دیروزش.چون شب شده بود نتونستم همون  موقع برم.فردا صبحش اولین کاری که کردم رفتن به خونه مینا بود.البته به خاطر کوچیکی پایگاه خونشون فاصله زیادی با ما نداشت.صدای گریه و شیون بود که از خونشون میومد.خدا نصیب هیچ بنده ای نکنه.همه سیاه پوش بودند. دم در کاوه رو دیدم از بس که گریه کرده بود چشماش قرمز شده بود..سلام کردم و در حالی که نمیتونستم اشکامو کنترل کنم تسلیت گفتم و پرسیدم مینا کجاست؟مینا تو پذیرایی بود کنار مادرش.گریه نمیکرد و  به نقطه ای خیره شده بود.مادرش هم آروم آروم گریه میکرد.مینا تا منو دید بغضش ترکید و باصدای ضعیف و گرفته ای گفت دیدی بی بابا شدم؟نمیدونستم چی بگم .همیشه برام سخت بوده که تو مراسم عزا داری کسی رو تسکین بدم.همیشه از این میترسم که تو اون شرایط چیزی بگم که طرف بیشتر غصه بخوره تا دلداری بشه.تو اون لحظه فقط مینا رو بغل کرده بودم و باهاش میگریستم.دقیقا یادم نیست که بهش چی میگفتم. باباش سکته قلبی کرده بوده. اونم بخاطر مصرف بیش از حد سیگار.لعنت بر این سیگار.

از اون به بعد مینا مینای سابق نبود.کلمه بابا از دهنش نمیافتاد.خوب برای یه دختر یکی یه دونه ته تغاری چیز کمی نبود.اونم با اون بابای مهربون که هر کسی آرزوشو داشت.خدا رحمتش کنه.بیشتر به مینا میرسیدم و محبت میکردم. خیلی وقتها میاوردمش خونمون و بعضی روزها که مامانم اینا نبودند ساعات خوبی رو باهم میگذروندیم.اینجوری مینا هم کمتر غضه میخورد.اینم بگم که رابطه اونجوری ما هنوز ادامه داشت.یادش به خیر که چقدر با هم حال میکردیم.

بعد از شنیدن اینکه آرش میخواد بیاد خواستگاری اول نمیخواستم قبول کنم.اینم بگم که من دختر خاله خودمو برایآرش کاندید کرده بودم و یکی دو نفر دیگه رو که بنده خدا قبول نکرده بود و من متعجب که دخترا به این خوشگلی چرا به دلش نمیشینن .نگو  همون موقشم دل در گرو من نهاده بوده.طفلکی آرش...مونده بودم به مینا چی بگم.از آرش خوشم میومد.مینا میگفت سه سالی میشه منو زیر نظر داره.احتمالا از وقتی که با مینا دوست صمیمی شده بودم.قبول کردم که بیا خواستگاری ولی نه همون روز .فرصت خواستم تا فکرامو بکنم.آخه خونواده نظر مثبتی در باره اونها نداشتن.چون کمی از نظر طبقاتی از ما پایینتر بودند.ولی خود من اصلا اهمیتی به این مسایل نمیدادم.

روزها از پی هم میومدند و میرفتند.از کامیابم خبری نشد که نشد.تا اینکه یه روز که سر ایستگاه سرویس دبیرستان بودیم با دوستامون مینا بستنی مهمونون کرد.بستنی فاطی (یکی از دوستامون) رو گذاشتیم رو نیمکتی تا بیاد .منو مینا مشغول خوردن بستنی بودیم که دیدم فاطی مثل آدمای مسخ شده اومد و نشست رو بستنیش البته ندیده بودش و گفت بچه ها این پسر خوشگله رو ببینین.شهرام بود که داشت میومد البته نه به سمت ما مسیرش اونوری بود.حواسش به ما نبود.مینا دست و پاشو گم کرده بود.نمیدونست صداش کنه یا نه آخه دور و برمون بچه فضول زیاد بود  که بره به مدیر و ناظم خبر بده.ولی رفت چون ممکن بود دیگه نتونه ببیندش.منم دنبالش رفتم.داشت از خوشی پر در میاورد.بهش غبطه میخوردم.چون از من خیلی جلوتر بود و هنوز ضربه ای نخورده بود.از این بابت خوشحال بودم.مینا صداش زد .

بعد از سلام و احوال پرسی شهرام که از دیدن ما تعجب کرده بود پرسید شماها اینجا چیکار میکنید؟البته این تیکه کلامش بود.مینا هم قضیه جابه جایی دبیرستان رو البته به یه کم چاخان به نفع خودمون براش تعریف کرد.خیلی حرفها بین اون دو رد و بدل شد.خیلی دلم گرفته بود.میدونستم که حال کامی خوبه چون اگه بد بود حتما دوستش بهمون میگفت.اونروز تصمیمم رو گرفتم که اگه مینا دوباره خواست که برای کامران بیان خواستگاری قبول کنم.میدونستم  رابطه منو عشقم بی سرانجامه.میدونی یه جورایی بچه بازی شده بود.میدونستم  که میتونم آرش رو دوست داشته باشم.تا اینکه مینا دوباره ازم خواست تا بیان با خانوادم صحبت کنند و من قبول کردم.